. ی
ی ی ژ ی  

بازگشت

                               پیدا و                     به یابنده مژدگانی پرداخت می شود

                                      ناپیداست        

    

                                                                               ناصر نجفی  زمستان 1368

آنافيا, ونسان, وهفت تكه از آوارگی

 

دختران آبی بخت

برخطابه های خاك می شكنند

يك بافه ماگنوليا

چند سطر حادثه

ويك ديباچه ی عريان

برای چارمين فصل.

آنافيا

ژرمن مهتابی

عروس وحش

بر دروازه ی پنجمين فصل می شكفد

ومن يك شاخه شعر

حوالی ی توفان و

 پنجمين فصل هستی را

به گل شيطان می سپرم

آنافيا

شرابخانه ی " اينگل هايم"

برفگون

برقله های سمفونی

پيدا و ناپيداست.

عشقه ها بر من فروريختند

زيرا كه سبز فام فرود آمده بودم

واز اسب ويرانم

كابوسی بر جای مانده بود

استخوانی افسرده

روحی خزه پوش

در كلاه گيس زمان.

تا توفانهای زرد

تمام اسب ها را خواهم دويد

زانوانم

روايت برفاب هاست

كفش های خاموشم را

به بوم نگارخانه ها می سپرم

و گوش های آواره ام را

ديگر

به هيچ زحمی نمی بخشم

می بينمت

از ايستگاههای پائيزی

می گذري

ميان باريك و

بدون زخم

تابستانهای قديمی را

برشانه حمل می كنی

و دامن " بيزانس " را

بر بادهای هلنی .

چگونه از ونسان زرد گريختی

كه گيسوانت

كمی كوتاه تر از آفتاب بود. 

از لحن آبها شليك مكن

ديباچه ی پريان نيستم

غفلت آدميانم

" بودن يا نبودن"

تنها چند كسوف

ويك ستاره ی دنباله دار

" مسئله اين است". 

آسمان بی رويا می شكند

در دفتر های ناسروده اش

وتو

بادلی تازه گشوده

محكوم به زرد نيستی

بارديگر

با تمامی گوشهايت

ودو تيمارستان رنگ

سوت زنان

كنار آوازها

راه می سپری

در رايحه ی ونسان

وپس لرزه های موسيقی

به خوابی آرام

فروخواهی رفت.

ومن

بدون صفر

با لكنتی هندسی

سايه هايم را

می شمرم.

از نارنج تلخ كام

پياله ای بر گير

وباابر شانه ات

تنهايم بگذار

تنها

با دوجرعه تب

وشاخه ای از ماه

تنهايم بگذار

كه من ابتدای خويش ر ا

يافته ام

توفان زرد اگر بگذارد

تا برگ فاصله ای نيست

بهار كال

كلمات خيس اش را

به فصاحت تابستان

می سپرد

وارغوان پائيز

نردبان كاهلی است

كه تا سپيدار زمستان

دوام نخواهد يافت. 

 

 

سخنرانی ها استانبول يک منظومه آواره زبان لرزه فيس بوک