. ی
ی ی ژ ی  

بازگشت
استانبول

 

استانبول

 

استانبول

 لحافی كهنه

كه نظاميان, ماموران امنيت ,

                                    قاچاق چيان وهتل داران

مثل  شپش تسخير ش كرده اند .

 

استانبول

شهر كالاهای تقلبی

شهر ادوكلن های قلابی

شهر فاسد ترين

كاسبكاران        

جهان.

 

شهری كه

زحمتكشانش زقوم ميخورند

ونظاميانش انسانخوارند.

استانبول

شهر روزنامه ( تان )

(گون ايدن)        

دِولَت پلی بوی لر

آمريكن سالا تا -

روزنامه هايی كه

 زنان زيبای تركيه را

به قيمت روز

 به معرض فروش می گذارند.

 

استانبول

شهر زيبايی های جادويی

وزشتی های هول انگيز

 

شهری كه  هرشب

                             اتوبوسها

نعش كارگران را به خانه هاشان

                                     می برند.

استانبول

شهر هتل های گرانقيمت

 ومهمانخانه های ارزان قيمت

در مهمانخانه های ارزان قيمت

خو نت را ساس پاشاها

                           می مكند

ودر هتل های گرانقيمت

 ژنرال پاشاهای

                            آمريكايی .

استانبول

زنی زيبا وغمگين

كه در محاصره قوادان

با لبخندی شهوانی بر لب

چشمان اشك آلودش را

 با دست

                    پوشانده است.

استانبول

 شهر زيبايی های محزون

                               وفقر شيك

 شهر فراريان بی پول

شهر پول داران فراری

شهر صف های بخت آزمايي

 شهری كه صف می كشند

                              فرودستانش

بارويای بليط های

                      خوشبختی.

 

استانبول

شبهای نقره اي

بربوم دلپذير شرجی

مدفون در كابوس های

                    توتون و

                           راكی

مدهوش از

 رايحه ی دلار و ليمو

شهری كه سرمايه

 سكس ومذهب را

                        توامان

 تحريك ميكند .                                             

استانبول

شهر انقلاب های كوچك

شكنجه گاه انقلابيون بزرگ

 شهری كه

 در كارخانه هايش لخت می كنند

جوانترين                                

 كارورزان را

 و درروسپی خانه هايش

غارت می كنند

                          حتي

                         پيرزنان نحيف را.

 

استانبول

            مرغابی پر شكسته

                         بر آبهای

                                پر تمساح

شهر دزدان دريايی

شهر امپراطوری سرمايه مالی

شهر شيوخ خوشگذران خليج فارس

يك شيخ كويتی در هتل مرمره

 يا هيلتون                                             

 ارزانترين متاعي

 كه ميخرد

زن ترك زيبايی است

 به قيمت يك ميليون لير.

استانبول

تبخالی شكوهمند

بر پوسته ی نمك سود دريا

 پستان سرطانی ی سرمايه

 كابوس لبخندی سرخابی

 بردروازه ی روسپی خانه های

                                    متروك .

استانبول

كودكی پيروخرفت

كه به لای لايی ناموزون

در سكر تاكستانهای عقيق

 وتلخكامی زيتونستانها

 به خوابی آرام

                     فرو ميرود.

استانبول دختركی چموش وتلخ

                                به زورقی

                                          مهتابی

كه با دهان خشك

وگيسوان مضطربش

 پارو زنان

 بر دريای گوژپشت ليسه

                              می كشد.

استانبول

حنجره ی هراسناك فقر

پچپچه ی توافق صيادان

جيغ بنفش مرغ های دريايی.

 

استانبول

سكوتی دريده

به شريانهای سهمگين رنج

ترانه ای ارزان

به اعماق گردباد.

سری بركنده از شانه

كه آواز بزرگش را

با ششهايی

                  به وسعت اكسيژن

                                  خواهد خواند .

 

استانبول

دندانهای پوسيده

در دهان بارانداز

كه می جوند به تاريك روشنان

بذاق وحسرت وشرجی را

 وغرقه می شوند

                     در شبان مهتابی

به شوراب وهذيانهای قير اندود.

 

استانبول

ضجه ی مردی ميانه سال

كه زن حسود وزيبايش را

                          به دريا در افكنده است

وپريان دريا نيز

از قلمرو طوفانهای دريائيش

                                   گريخته اند.

 

استانبول

پيرمردی لرزان و

                            تاريك

 كه اراده شفاف نواده هايش را

 به گودال سرنوشت

                            پرتاب می كند

 

وخود با دو تكه ليموی تازه

به كاسه ی( ايشكمبه) ای داغ   

                            غرقه می شود

وآنگاه

تلواسه كنان

به عصر يخبندان زمين

                              فرو ميغلتد.

استانبول

جنازه ای روشن

 به بازوان تاريخ

كه نواده انسان را

 به سپاه آزادگی

                      فرا ميخواند

 ودر ارتفاع بهاران بی روزن

 همه رطوبت جهان را

 به هايهايی ميگريد

وابرهای آبستن

 به سوگ شبنم ها

سنگ ريزه می بارند.

 

استانبول

رنج نامه قديسيی افسانه اي

 كه تنش را به شهوتهای هولناك زنديقی

می فروشد

تا

در ملازمت جبر و اختيار

 آن هيولی ی توامان را

 به هاونی اساطيری

                    فرو كوبد

 و فرزندانش را

 از اشك و پروتئين

 از شبنم وفسفر

                   بنا كند.

 

استانبول

   به خواب ميرود هر بامداد

با هايهای زندگی شبانه اش

 خرد وخراب

 در خمر خميازه ای بلند

وژوليد ه گيسوان

در دريايی از" ريمل" واشك 

                  غوطه

                       ميخورد

و بر می خيزد 

به شامگاهان فسفرين

از شانه های رنج

در هلهله ماهی گيران

 با آوازهای " روحی سو"

 وترانه های " حكمت"

 

استانبول

نهنگی آبستن وخفته

در آبهای راكد استعماری.

 اينك سگ ماهی ها

در شكاف دندانهايش لانه

                            كرده اند.

وخزه ها

چشمان ابر آلودش را

                      پوشانده اند.

 

نهنگ اما

 بزودی می زايد

استانبول می لرزد از تكانه های زايش

 واز طوفانهای بی كرانه ی پنهان

                        سخن می گويد

آنگاه كه عاطفه

چونان پولاد مذاب

 وعقل

چون ترنم شبنمي

                    در رگهايش

                                می چرخد.

آه استانبول

بگذار من نيز

از عشق هايم

           واز زخمهايم

                     سخن بگويم

 زخمهايی دهان گشوده

در منشور سوداهاي

                        بی پايان

و با سرزمينم

              سخن بگويم

كه لخته لخنه

 در عصب هايم شناور است.

 

دريغا

آفتاب بابونه ها

كه در فلق های گوگردی

 خاكستر شد

 وآن ستاره خونين

از شاخسار آينه ها فرو غلتيد

 

دريغا

 قناتهای شبنم

 بر سفال تفته تابستان

 و شگفتا

 آوار انديشه های زرد

 در كسوفی مدفون

 بر شانه ی شاداب ميهنم .

 

آه سرزمين من

 پيراهن صبور وپريشانت

 در خيزابهای آبی ی نيلوفر

                            هرگز به اهتزاز در نيامد

ودر سپيده دمان

ساقهای عريانت

 كه نسيم وآفتابش می تراشيدند

 پژمرد

 در كبودی تازيانه ها.

 

دريغا

پرديس بازوانت

كه چونان نوزادی تلخ

 دربرهوت ريگستانی

آرمان باخته

 به مرگی پراكنده آرميد.

اما

در جغرافيای حماسه ها

وغزل ها

جهان بی حضور تو

مفهوم مجردی دارد.

 محبوبم

 بگذار در مهتابی چشمانت

 از شوكران وشنگرف

 از كهربای كابوسهايم

سخن بگويم

 كه در شقاوت خونريز ميهنم

گلها ستارگان وآفتاب را

                    بر جای نهادم

در استانبول

 تكه های تنم را

 ودر صوفيا

 زيباترين چشمان جها ن را

 وبدين سان جاری شدم

از اندوه تابناك و

شرم تاريك سرزمينی

كه آفتابهايش را

                        ربوده بودند.

اكنون

 با آتشی از هيزم های

 غول آسا

بر آستان يخبندان شهری ايستاده ام

بر آستان خاطره ها

 وخنجر ها

 با انبوهی از

 تلخكامی های غربت

 ونظاره می كنم

سوسنستان تبعيدی را

 با عنكبوتانی شرير

                    بر در گاهش .

محبوبم

عروس سرمايه را بنگر!

بنگر! كه اين فرتوت بی فردا

در تدارك آغوشهای شبانه اش

 تكه های تنش را

 با شيرابه ی جان آدميان صيقل ميدهد

 وآرزوهای نازايش

هيولای هولناكی است

كه در چشم خانه ی شفاف آدميان

 كشت ميشود

تا جوان كند

جغرافيای خونش را

با قانون قانقاريا

در طراوت تاريكخانه های معادن

 وماليخوليای تفرقه های ملی.

 

بنگر

 ساقهايش را در " آتن"

 انتظارش را در " ورشو"

 كپل هايش را در " مادريد "

 آرواره هايش را در" پنتاگون"

زهاروزهدانش را در" خليج"

 وپستانهايش را

 در "استانبول" جوان می كند.

 

ايكاش می توانستم ای يار

 به هنگاميكه ديگر

 در جهان تير ه روز ی نبود

 لحظه ای كوتاه

 در باغستان چشمان "صوفيا" می غنودم

 و به هنگام نبردهای دشوار آينده

برسنگفرش خيابانها

 وميدانهاي" استانبول" ميمردم

 

ای يار

 آی آنكه دستان آواره ات

 رهتوشه غربت منند

 وقلب آوازه گرت

 تكه ای سوزان از سرزمين من

 

 اندوهم را شادمانه بپوشان

گل بارانم كن با بوسه ها وميخك ها

" به ياد می آورم ای يار سرزمينمانرا

 با گيسوانی سوخته

ودستانی پر پينه

كه تا آستانه نابينايی گريسته است

 وتب آلوده به زبان سنگلاخ وتاول سخن می گويد."

 خم ميشوم

 از خنكای بلند ابر

 تاولهايش را در آغوش می كشم

 وبر بستر آبها

فلز واندوه می گريم .

                                                 پاييز 64          1985

ناصر نجفی

 

سخنرانی ها استانبول يک منظومه آواره زبان لرزه فيس بوک