. ی
ی ی ژ ی  

بازگشت
آرواره های دری

 

       آرواره های دری            (با ياد ريحانه,دختر كوچك افغان)                                                  ناصرنجفی   

            بر  حنجره های بومی

               از خاك خوناشام زاده شدی  

                                             ريحان  

               جوان تر از خواب های بيابانی

               زنی    

               كه درالياف ماه شناور بود  

               با جامی لبالب از هذيان

               رويای باستانی ات را  

               ورق می زد. 

               ريحان !

               در فصل های آغازين  

               رنگ پريده تر بودی

               زرنيخ  

               ياس ستارگان  

              عضلات باروت و

              هزاره های سرگردان را

               نمی شناختی  

              اصلا نمی دانستی

              ارزش افزدوه ی استخوان  

              يعنی چه  

              ريحان!  

              انحلال انسان

              شروع خرخاكی نيست

              در تابلوهای پريده رنگ

              انسان نخستين

              از ديو فاصله داشت

              بيداری از زيتون آغاز می شد  

              ا ز بی كرانگی

             كه خانه ی آوازهاست

             گله های ماهتاب

             با زخمی سپری شده    

             سخن می گفتند

            براده های شب كه تاريك می شد

            سپيده دمان می رفت  

            با لخته های پيراهنش       

            ولبخند زنان  

            در آسمانی برافراشته   

            چشم بندش را

            تكان می داد

            كهكشان

            بر كلاهخود روز كم رنگ

            می شد

            وروز

            زمزمه كنان

            سنگ های فشرده در مشتش را  

            كشف می كرد

            سياره ای نو سنگی  

            سياهچاله ها را خمياز می كشيد

           و توهنوز

           يك قرص تنها تر از ماه بودی  

           در بوی كبرا  

           وعطرهای محروسه

            پير می شدی  

            با خشی خسته

            در صدايت .  

            ريحان !  

            بگو آروارهای دری

            استخوان به دهان

            به كجا می گريزد ؟

           آه.....

           دهان پر آوازت

           در انحصار زمين نيست

           با بوسه هايت

           برخاك می افتی

           باقيمانده ات را گم می كنم

           وبادها

           با نتی باژگون  

           در پوكه های پيراهنت

           سوت می كشند.

                        1376                                                        

سخنرانی ها استانبول يک منظومه آواره زبان لرزه فيس بوک