پیام کمیته‌ی برگزار کننده‌ی یادمان نوزدهمین سالگردِ قتل عامِ زندانیان سیاسی سال ۱۳۶۷ در ایران

 

بار دیگر شهریور خونین از راه می‌رسد، شهریوری که در آن جوانان زیادی تنها به جرم ایستادگی بر اعتقادات برابری طلبانه و آزادی خواهانهی خود، در مخالفت با رژیم جنایت کار جمهوری اسلامی قتل عام شدند.

 

رژیم جمهوری اسلامی که قبل از روی کار آمدن‌ در بند و بست‌های پنهانی‌ی قدرت‌های امپریالیستی به عنوان تنها آلترناتیو ممکن مورد توافق قرار گرفته بود؛ خمینی جلاد را، برای مهار جنبش انقلابی و رو به رشد مردم ایران سوار بر موج اعتراضات توده‌ها کردند تا او و اطرافیانش جنبش  را به سمتی که آسیبی به منافع  امپریالیست‌ها نزند هدایت کنند.

 

پس ازسرنگونی رژیم شاهنشاهی، رژیم جمهوری اسلامی بر اریکه‌ی قدرت خزید، و بلافاصله با صدور فرمان خلع سلاح عمومی، ارتش ازهم گسیخته به خدمت فرا خوانده شد و سازمان یافت، ارگان‌های جدید سرکوب به اشکال علنی و مخفی تشکیل شدند؛ کارگران مبارز که با اعتصابات و حضور هم بسته‌ی خود در جریان مبارزات  ضد سرمایه داری سرنگونی‌ی رژیم ستم شاهی را قطعی  و شوراهای خود را تشکیل داده بودند، درمعرض سرکوب و یورش قرارگرفتند؛ زنان آزادی خواه که پا به پای سایر اقشار مردم در میدان مبارزه حضور فعال داشتند؛ سهمشان  از طرف رژیم جدید سرکوب مضاعف و حمله بر تظاهرات به حقی بود که به حجاب اجباری "نه" گفته بودند. از این روی زنان با هجوم گروه‌های چماق‌دار، به وحشیانه‌ترین وجهی بخون کشیده شدند. جمهوری اسلامی با زور و قلدری، حجاب را بر زنان تحمیل کرد. دانشجویان و معلمان و دانش آموزان، نیروهای آگاه و پُر تحرک روزهای شورش‌های خیابانی نیز از خشم و نفرت رژیم در امان نماندند. افزون بر این‌ها خلق‌های تحت ستم، بخصوص خلق دلاور کرد، بی رحمانه به خون کشیده شدند و کردستان تبدیل به سنگر آزدگان و سنگر دفاع از دست آوردهای قیام شد.

 

آری، با به قدرت خزیدن رژیم جمهوری اسلامی، اصرار بر تداوم  مبارزه‌ی ضد سرمایه‌داری و ضد امپریالیستی عملی ضد انقلابی لقب گرفت، و سرکوب شد.

 

بعد از کشتار تعداد زیادی از جوانان میهنمان در سال ۱٣۶۰، شهریور خونین سال ۱۳۶۷، یکی از جنایتکارانه‌ترین اعمالی بود، که رژیم جمهوری اسلامی در روند  سرکوب و کشتار برای  ایجاد رعب و وحشت در جامعه، و برای بقای ننگین خود به آن دست یازید.

 

اینک پس از گذشت ۱۹ سال از آن فاجعه، ماشین سرکوب رژیم جمهوری اسلامی هم چنان در کار، و جامعه‌ی ایران جولانگاه نیروهای سرکوبگر است، و حتا جوانان و دانشجویان از ابتدائی‌‌ترین حقوق انسانی خود محرومند، و هر روز تحت عناوین مختلف مورد هجوم نیروهای رسمی و غیر رسمی رژیم قرار می گیرند، شکنجه می‌شوند و روانه‌ی سیاه چال‌ها می‌گردند.

 

از سوی دیگر جنبش کارگری هم شدیدن از عدم هر گونه تشکل صنفی، عدم تأمین اجتماعی و شغلی، و قرار دادهای موقت کار در رنج است و هر روز در مقابل اعتراضات به حقِ  خود  سرکوب می‌شود.

 

رژیم جمهوری اسلامی پس از سه دهه حکومت خونبار خود اینک جامعه‌ی ایران را بیش از پیش در بحران فرو برده است و خطر حمله‌ی نظامی امپریالیست‌ها مردم ایران را تهدید می‌کند؛ مسلمن سقوط رژیم حاکم و جایگزینی آن با حکومت سرمایه‌داری و سرکوبگر دیگری،  هیچ منافعی را برای مردم ایران در بر نخواهد داشت؛ آنچه که فاجعه‌بارتر و مایه‌ی نگرانی بیشتر است، آسیبی است که کارگران و زحمتکشان و مردم محروم و رنجدیده‌ی ایران از این تجاوز و جنگ متحمل خواهند شد.

 

وظیفه‌ی تمام نیروهای آزادی خواه و مبارز، این است که درجهت  پایان دادن به سه دهه سرکوب و ستم، و برای اتحاد و همبستگی هر چه بیشتر نیروهای انقلابی با مردم، و سازماندهی اعتراضات و بسیج نیروهای پراکنده، در داخل و خارج کشور، برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی فعالانه شرکت کنند.

 

زنده باد اتحاد و همبستگی جنبش‌های مردمی و نیروهای انقلابی!

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی!

زنده باد انقلاب!

زنده باد سوسیالیزم!

زنده باد کمونیسم!

هر گونه تحریم اقتصادی و حمله‌ی نظامی امپریالیست‌ها تحت هر پوششی مخالف منافع مردم ایران است!

رژیم جمهوری اسلامی باید به دست و اراده‌ی مردم ایران سرنگون گردد!

 

کمیته‌ی برگزار کننده متشکل از:

 

انقلابیون کمونیست، سازمان ١۹ بهمن، فعالین چریکهای فدایی خلق ایران - هلند، کانون زندانیان سیاسی ایران(در تبعید) - هلند، هواداران حزب کار ایران (توفان) - هلند، جمعی از فعالین کارزار زنان - هلند، سازمان پناهندگی پرایم و خانه‌ی هنر - هلند.

 

حمایت کنندگان:

 

 کانون آرش - هلند، نویسنده و شاعر مبارز، گیل آوائی

 

سپتامبر ۲۰۰۷ هلند

 

 

 

Tel: +31 625 050 155

Mize_ketab@hotmail.com